Jeanette

Het Verwende Maatschappij Syndroom

Fri, 17 Apr 2026 08:30:53 -0700

Mexico is anders dan Nederland, heel anders. En iedereen die naar dit land verhuisd en blijft omkijken naar Nederland gaat het moeilijk krijgen. En niet alleen vanwege bureaucratie en tegenstrijdigheden in de samenleving, moeite met integreren, dat soort dingen. Maar ook als het gaat om verwend zijn.

In Nederland zijn we gruwelijk verwend. Echt alles wordt voor je geregeld, overal is wel een regeling voor (tenzij je tussen de wal en het schip valt, want er zijn ook overal uitzonderingen voor) en alles is verkrijgbaar. De wereld ligt letterlijk "at your fingertips" zoals je in het Engels zo mooi zegt, niet binnen handbereik, zoals je in Nederland zegt, want dat is og te ver weg voor wat in Nederland allemaal bereikbaar is. In de winkels. Want daar ga ik over schrijven. Ik zat van de week na een lekker dagje blozend van vermoeidheid en hitte op de bank in de koele luchtstroom van de aircon en dacht: hoe kinderlijk tevreden kun je zijn in dit land als dingen een keer lekker lopen. Als iets niet is uitverkocht of gewoon wel in het assortiment zit, en als je eten goed bereid is en je ijsje lekker is?

En de simpelheid en tegelijkertijd de complexiteit van die gedachte maakte dat ik even nostalgisch werd. En retrospectief. Want ik heb momenteel ernstig last van het Verwende Maatschappij Syndroom.

Ik ga het uitleggen. Ik had die dag een fijn gevoel, en dat is niet vanzelfsprekend in Mexico. Het leven in Mexico is bij vlagen vreselijk frustrerend, dat was het ook in de Filipijnen en ik denk wel eens dat daarom meer dan de helft van de buitenlanders verslaafd is aan alcohol en drugs. Niks paradijs, gewoon puur frustratie. Over dat wat je NIET vond daar onder die palmboom op dat witte strand. En dat is in Mexico niet anders.

Ik schreef al eerder dat je soms wel een dag kwijt kunt zijn aan het kopen van een simpele pritt plakstift. Anyway, die dag niet, ik had een lekker dagje. Ik was afgebogen van mijn plan om Churros te gaan eten in de stad en wandelde naar een Thais Restaurant waar ik ook tijdens mijn vorig verblijf in deze streek al naar keek, maar nooit was gaan eten. Ik werd aangenaam verrast, met echte loempia's, heerlijke saté en pindasaus. Simpel, beetje prijzig maar verdomde goed klaargemaakt en dat is heel wat waard in deze Republiek vol taai vlees vol zenen en uitgedroogde en overkookte groentes.

Snorrend tevreden en vooral bomvol liep ik naar buiten, want je krijgt daar ook nog eens hele grote porties. Ook verfrissend anders. Ik besloot de dag af te sluiten met een ijsje. En dacht: Die eens gek! Dus bij Dairy Queen bestelde ik een canasta con chocolate y fresa. Een wafel mandje met ijs en chocolade saus en aardbeien. Man wat een feest. Het kwam bijna in de buurt van een echte Nederlandse sorbet. het zoete van de aardbeien, de bittere chocolade, de romige slagroom en het frisse vanille ijs waren een perfecte combinatie met het versgebakken wafel mandje.

Vandaar dat fijne gevoel. Letterlijk een heerlijk dagje.

De rest van de week was een frustrerende aaneenschakeling van niet beschikbare of slecht gemaakte producten tegen de hoofdprijs. Bankstellen die te klein zijn of keihard en een godsvermogen kosten, wankele gammele eethoeken die in de winkel al uit elkaar vallen of zwaar beschadigd zijn en waar ze toch de hoofdprijs voor vragen. Niet beschikbare rolgordijnen, eindeloos zoeken naar zoiets simpels als een brievenbus, allemaal uitverkocht blijkbaar. Lege schappen in de supermarkt, griezelig dure tomaten die ook nog eens verrot zijn. En ga zo maar door. Ik ben nog niet eens bij de verfhandel......ook dat: Drama, 3 soorten verf en dan wel 101 kleuren, maar te weinig variëteit, te weinig mogelijkheden en ik ga 9 van de 10 keer sacherijnig en met lege handen naar huis.

Vandaar dat die lekkere dag welkom was.

Ik kijk veel te veel op Instagram en dat soort sociale media naar huisinrichting filmpjes. Ik zie schattige spulletjes, leuke kastjes, mooie kleuren, vloerkleden waar ik wel op zou willen slapen zo mooi, ik zie inrichtingen dat ik denk: Gadsamme DAT wil ik. En ik weet dat het in dit land niet te koop is. Zelfs niet bij de Ikea ver weg van mijn stad op het vasteland.

Mexico heeft een hardnekkig importbeleid met hele hoge tarieven voor sommige producten, alsof de overheid de bevolking klein wil houden. Zij zeggen dat het is om de eigen productie te beschermen, maar als je iets zelf niet of nauwelijks produceert is dat een beetje bullshit als er wel vraag naar is. Het is er soms gewoon niet. En importeren is duur, dat vind zelfs Amazon die vaak simpelweg zegt: dat product kunnen we niet verschepen.

Ik denk dat je er niet zo heel erg last van hebt als je in Mexico Stad woont, en een grote beurs hebt. Maar ik heb beiden niet: ik woon niet in Mexico stad, (of in Puebla, ook dik in de meubelzaken) en ik heb geen dikke beurs. En in dit land is Ikea zelfs prijzig. En bezorgen doen ze alleen als je een vrachtwagen vol bestelt, of als je zelf de transportkosten betaald. En voor die kosten kan ik net zo goed hier kopen.

Ik heb dus ernstig last van Het Verwende Maatschappij Syndroom. Het is iets hardnekkigs dat wel in mijn genen lijkt te zitten verweven. Hoewel ik met gemak minimalist kan zijn, lukt het me niet om af en toe met een steek van jaloezie in Nederlandse huizen rond te kijken op makelaarssite's of via TV Programma's. En sociale media helpt ook niet echt. Man wat hebben jullie alles netjes, mooi, strak in de lak en perfect ingericht. Ongelofelijk!

Ik zou willen dat ik ook even naar Intratuin kom voor mijn plantenbakken, ik zou willen dat ik even in Nederland verf kon kopen, en ik zou willen dat we hier ook winkels vol wandtegels hadden zoals ik zie op internet. Ik wil naar Dille & Kamille, en ik wil naar Action en ik wil zelfs wel naar Kwantum, en even snel langs de HEMA voor en tompouce en fatsoenlijk broodbeleg. Ik hoef niet naar Kitch Kitchen want dit land is 1 grote Kitch Kitchen, dat zit wel goed.

Ik ben een verwend nest in een arm land waar dingen beperkt beschikbaar zijn of alleen voor de superrijken tot wie ik niet behoor helaas. Het Verwende Maatschappij Syndroom, het wordt weer tijd dat ik een tijdje geen video's meer kijk op sociale media en al die mooie tapijten, kleurenschema's en betaalbaarheid en verkrijgbaarheid weer uit mijn systeem werk. Want het is niet goed voor mijn humeur.

Je zou toch denken dat na bijna 10 jaar ontwikkelingslanden ik dat wel afgeschud zou hebben, maar zoals ik al zei: het zit in mijn genen verweven blijkbaar. Ik heb het grootste deel van mijn leven in Nederland gewoond, binnen de grenzen van de Eu, ik ben opgegroeid met schattige Franse plattelandshuisjes en finca's als opknappertje, als Emigratie-droom van menig Nederlander, en van die mooie materialen om het in te richten. Het is nooit de boventoon van mijn huidige leven geweest, ja ik mis de kroket en zelfs de frikandel, en de haring en de Nederlandse kaas, maar er is genoeg anders om je mee af te leiden zeg maar. Maar nu ik een huis ga inrichten en 4 appartementen voor de verhuur, nu loop ik even vast ik wat ik me herinner, mijn eigenzinnige smaak, en wat ik aangeboden krijg op sociale media en de (on)mogelijkheden die ik vind in dit land die binnen mijn budget passen.

Schudt het af! Schudt het Nederlandse verwende leven van je af als je de grens over stapt Nederland uit. Echt hoor, dat moet je doen, zeker als je ver weg gaat van de EU. Ooit schreef ik eens: All that was me is gone........en dat is echt zo, alles wat je weet, kent, herkent, fijn vindt, mooi vindt, al je beroepskennis, kennis van de overheid en regels, waar de suiker staat in de winkel en in welke winkel je wat koopt. Alles, alles is nutteloos en onbruikbaar in het buitenland. Je moet echt helemaal overnieuw beginnen. En dat is leuk, want je kunt ook jezelf opnieuw uitvinden, maar soms is het ook tenenkrommend frustrerend. En hoe goed je ook je best doet, er zijn van die dagen dat je terugvalt in dat Nederlandse gedoe. Wat als een oud diep uitgesleten karrenspoor voor je leven loopt. Elke keer weer til je jezelf eruit en hobbel je weer vrolijk verder buiten het gebaande pad door die vreemde nieuwe samenleving.

Je koop er niks voor voor al die oude kennis en al dat oude verlangen.

Geen kroket, geen haring met uitjes, geen leuke verfsoorten, geen mooie vloerkleden, geen leuke lampen, geen betaalbare meubels die ook nog lekker zitten. Niks........

Mijn zoon zocht een USB plug wifi ding voor zijn homeserver, zodat hij zonder snoer op het internet kon, dus computerwinkel in- uit en weer in......er zijn er 4 in de stad, waarvan 1 echt een computerwinkel is vol uitgedroogde toner-printers en USB stickjes en stapels CD-rommetjes. De rest verkoopt ook aanverwante artikelen en zelfs serviesgoed. We gingen naar Office Depot, naar de telefoonwinkel, de elektronica zaken naar god weet welke winkel nog meer, N i e t te koop hier. Dan maar weer bestellen op Amazon.

Ik kan wel drie winkels in Nederland opnoemen waar ik dat zeker weten kan kopen, bromde hij sacherijnig aan het einde van de middag.

Nou dat dus.

Maar dat ijsje en dat sateetje, waren lekker. Dat dan weer wel.

Foto: Ek' Balam, Yucatan, Mexico (ik sta in het midden te zwaaien.....geloof ik)

Google en ik en mijn website(s)

Tue, 14 Apr 2026 07:51:15 -0700

Ik weet niet hoe het jou vergaat op het internet als je iets zoekt, maar ik vind steeds slechter dat wat ik zoek en steeds meer gesponsorde content. Kon je vroeger met een paar klikken bij de bron van informatie komen en het antwoord wat je zocht vinden of controleren op correctheid, tegenwoordig duren mijn onderzoeken steeds langer.

Zelfs als ik die zogenaamde AI gebruik, de glorified rekenmodellen die we menselijke trekjes toekennen en begroeten als een collega of bekende, kom ik zelden uit bij waar ik wil zijn. En ik ben een heel goede researcher, geloof me. Het is mijn werk, al jarenlang.

En als ik die AI vraag om specifieke informatie waarbij hij mogelijkerwijs ook mijn website zou kunnen vermelden mis ik die constant. Toch zit dat gare ding de hele dag mijn website te crawlen. Maar ik eindig zelden in zijn vermeldingen. Waarom vroeg ik dat ding. Tja, hij had een lijstje redenen. Eén ervan, die bovenaan stond was wel heel bar: ik heb geen advertenties meer op mijn website. BAM! het google verdienmodel in my face!! want hoewel ik een paar milicenten per getoonde ad kreeg van Google die met die ad plaatsing steeds opdringeriger werd verdienen zij er blijkbaar goud aan en zoveel dat je gestraft wordt als je besluit dat een goede bezoekerservaring belangrijker is dan die paar lullige rotcenten per advertentie per maand.

De andere redenen waren klinklare onzin, alles om de schuld bij mij te leggen over een website die prima scoort qua bezoekersaantallen, waar technisch gezien niets aan verandert is en die technisch gezien ook geen problemen heeft, daar zorgt mijn zoon voor, en die altijd goed gefunctioneerd heeft maar nu "mogelijk" ene lastige server heeft, niet up to date is en mogelijk ook te traag laadt. Tja, dat laatste heb ik ook niet altijd invloed op want dat ligt ook aan de ontvangende kant. Als je in Midden Afrika op het internet zit naast je hut van klei, of in Tokyo midden in het handelscentrum dat wil nog wel eens verschillen qua laadtijd. Als ik het extern test, mijn laad-tijd en website gezondheid scoor ik een 9.8, en dat is op een schaal van 10 rete-hoog. Die 0.2% die ik mis is een keuze die ik maak. En niet van invloed op het grote geheel.

Daarbij, als ik keek voorheen waar mijn laadtijd mis ging in Google Search Console dan was dat meestal op Google ads die de vertraging verzorgden, en die zijn nu weg. Begin je mijn frustratie te zien? Een slomere website met Google ads, is voor Google meer acceptabel dan ene rete-snelle website zonder. Het gaat al lang niet mee om de gebruikerservaring dus. En dat is tegenstrijdig met wat ze zelf zeggen in alle documentatie. Double faced Google.

De AI, die er geen enkel probleem mee heeft om zijn makers en broodheren af te vallen geeft dit zelf toe. En geeft toe dat Google zijn marktpositie wel eens kon wankelen omdat gebruikers wereldwijd gefrustreerd raken onder de slechte zoekresultaten, en overstappen op andere browsers.

Ik heb vooral problemen met deze website bij Google, hoewel hij een flink aantal maanden offline is geweest en de database helemaal leeg is geweest heeft Google zijn bestanden niet opgeschoond. Dus toen de domeinnaam weer verscheen op het internet doken al die oude vermeldingen (ook op sociale media) weer op en stond Google met zijn indexerings crawlers aan een dichte deur te rammelen en dat "kost me mijn crawler-budget".

In plaats van zijn werk te doen, moet ik aan de slag, ik moet 101 bestandjes uploaden op de server om aan Google in al zijn inteliggente bestaan uit te leggen dat een dichte deur dat is wat het is: een dichte deur, een no go, sterker nog, er is geen deur meer, die is weg. Er is een andere deur, en die staat wijd open met een groot bord "welkom Google" er op. Het grappige is dat ik voor zoekmachines als Bing an Yandex zo'n bord niet eens hoef op te hangen, ik hoef alleen maar mijn sitemap te uploaden en ze vegen hun voeten op de mat en stormen blij naar binnen. Maar niet Google, die rent nu al maanden rondom mijn website structuur met 101 smoezen waarom "ik het fout doe en aan de slag moet".

Ik zou willen dat Google eens stopt met het internet zo beheersen dat het een uniform model wordt vol regels waar wij website en webshop beheerders aan moeten voldoen om de Google heren te vriend te houden. Ooit, lang geleden was Google een dienstverlenend bedrijf, nu denken ze dat ze de koning van het internet zijn.

Zo vertelde Google mij laatst dat ik de producten van mijn webshop in een nieuwe feature kon zetten, de "shop-tab" in Google search. Ik moest Google ff toestemming geven om dat te doen. Acht tja, eerst was ik wat dwars, maar later dacht ik: waarom ook niet. Net als Google wil ik ook graag geld verdienen, dat willen we allemaal, ja toch? Google aan de slag, dat kan dan wel direct, en nu loopt dat ding constant te janken dat ik een foto-AI moet gebruiken om mijn producten beter te presenteren in die tab. En dan zie ik een instructie fildmpje en dan denk ik: de hele winkelervaring op internet, die al redelijk uniform aan het worden is omdat iedereen dezelfde store front gaat gebruiken tegenwoordig is straks grijs en saai. Want Google dwingt nu iedereen om dezelfde uitstraling te gebruiken, anders "scoor je niet lekker" oftewel: dan pas je niet in de Google uniformiteit en val je buiten de boot.

Dat is het lied van mijn leven, buiten de boot vallen.

Zelfs digitaal ontkom ik er niet aan.

Ik zou echt willen dat de wereld, jij dus als gebruiker begint met Google te vermijden, stopt met het verheerlijken van de Google AI die zulke pure onzin kan uitkramen met een overtuiging dat het het juiste antwoord is dat zelfs ik soms twijfel. En die bewust zoekresultaten boycot zodat je uit wanhoop naar "hem" toerent voor hulp. Echt ik zou willen dat Google niet bestond.

Als ik ooit een olielamp vindt hier in de woestijn en ik poets hem op en er komt een geest uit die me 3 wensen geeft, .......dan denk ik dat de ondergang van Google 1 van mijn wensen is. Dat geld wat iedereen altijd wil wensen dat verdien ik dan zelf wel. Want dan zit Google me niet meer in de weg.

Foto: lamp, ergens.......geen idee meer waar ik denk niet dat er een geest in zit met drie wensen.

De Schijf van 5 en het Milieu

Sun, 12 Apr 2026 09:47:37 -0700

Ergens in mijn 65 jarig bestaan hadden we opeens "de schijf van 5", als ik me goed herinner was hij niet altijd "van 5" maar dat kan ik verkeerd hebben. Anyway, hij was er om gezonde voeding te promoten. Genoot ik als baby nog van een liga met sinaasappelsap en een banaan erdoor geprakt, opeens had iedereen een mening over wat je op je bord had liggen en ook die banaan en sinaasappel samen in een bakje gingen in de banvloek. Voortschrijdende wetenschap, zo leek het.

Tot 2026, toen de schijf van 5 opeens klimaatdoelen nastreefde. En totaal uit zijn verband gerukt ook nog. Door minder rundvlees en producten van de koe te eten zoals melk en kaas, redden we de wereld. Dus het uitzetten van je standby-lampje op je TV heeft niet geholpen, het door een papieren rietje bij McDonalds je milkshake moeten opslurpen ook niet. Nu moet de koe uit de schijf van 5. En omdat ze bij die club ook wel beseffen dat nu heel Nederland met de hakken in het zand gaat staan ze 1 gehaktbal per week toe.

Want waar zou Nederland zijn zonder "woensdag gehaktdag"? Ja toch. Ooit in het leven geroepen door het slagersgilde om verspilling tegen te gaan. Kijk! Dat is nou nog eens een goed milieu-initiatief. Alle restjes vlees die anders niet verkocht konden worden na het afsnijden van de grote delen gingen woensdag in de gehakt. Superaanbieding en heel Nederland, zuinig als we zijn, at gehakt op woensdag.

Ach ja, die dagen dat slagers nog halve koeien aangeleverd kregen uit het lokale slachthuis, en zelf vlees sneden met de hand, uitbeenden en verwerkten.

Maar jongens en meisjes in Nederland hier komt de kiloknaller: We redden de wereld niet met 1 dag per week gehakt eten!!!

We redden de wereld door overbevolking anders aan te pakken. Want de hele achterliggende gedachte aan minder koeien in de wei is omdat ze teveel graan eten, teveel kakken en scheten laten enzo, dat is een tweede. Onze veestapel slurpt een groot deel van de productie van broodnodig voedsel op. En dat komt omdat we nog steeds kinderen de wereld induwen met een tempo wat niet bij te benen is. Althans.......niet als je ook winst wilt blijven maken en aandeelhouders tevreden wilt houden.

Dus bedacht iemand: de koe of de mens, Oftewel geld. Mensen leveren geld op in de vorm van omzet en belasting, en koeien kosten geld. Ik weet het, het is te zwart wit dit, maar in de basis zit het wel zo, ga maar een googlen.

En nu mag jij maar 1 balletje gehakt per week, want je moet de wereld redden.

Dat je ook meer bonen moet eten, en per saldo minder graanproducten daar valt niemand over, maar oh god dat heilige vlees!!!

Als we de wereldbevolking aanpakken (heel impopulair onderwerp, ik weet het) dan hebben we geen problemen. En ik pleit niet voor massale bevolkingssterfte, echt niet, maar wel voor spreiding, Ik reed de afgelopen jaren regelmatig door gebieden waar ik urenlang dus honderden kilometers niemand tegenkwam, waar geen levende ziel te bekennen was. Je kon niet eens tanken, en daarna dook ik een stad in war de honden geen brood van lusten als het gaat om mensen per m2. Teveel, te vol en dus problemen met waterschaarste, infrastructuur en nog zo wat meer van die dingen.

En al die mensen eten goedkoop eten want ze zijn straatarm, want de stad biedt allang niet mee de enorme groeikansen die het ooit bood, en dus eten ze allemaal bij McDonalds, want die speelt daar handig op in met goedkope maaltijden met steeds kleiner wordende burgers (die luisterden al naar de schijf van 5 nog voordat de schijf van 5 het bedacht had van die ene bal gehakt) en draait topwinsten.

Er is iets goed mis in de wereld, en de mensen die het zouden kunnen oplossen, door voor meer drinkwater te zorgen door bijvoorbeeld minder koelwater te verbruiken, of door landbouwgrond niet massaal op te kopen voor diezelfde datacentra en huizen en industrie. Al die mensen die met privéjets heen en weer vliegen, die dikke bonussen ontvangen voor minimale inspanning, die aandeelhouders tevreden willen houden en denken in termen van "verlies" terwijl er nog steeds dikke winst wordt gemaakt, al die mensen die oorlogen stimuleren, om wapens te verkopen en met elke afgeschoten (lange afstands)raket meer CO2 uitstoten dan jij in een heel leven kan bezuinigen met je papieren rietje, die mensen, die doen geen fuck om het op te lossen. Die denken alleen maar in winst. En als ze het woord duurzaamheid al in de mond nemen is het een marketing concept en moet het gekoppeld zijn aan winst. Dus maken ze dure producten die jou helpen de aarde te redden. En om gezond te blijven nu je minder vlees mag eten en dus maken ze meer winst, want jij bent inmiddels zo getraind door alles en iedereen die het voor het zeggen heeft dat je het allemaal geloofd en koopt.

Oh man, ik kijk zo uit naar de volgende nieuwe adviezen van de Schijf van 5, het wordt vanaf nu een sport om te kijken wat ze kunnen verzinnen en of we er een 1 april grap van kunnen maken ofzo? Dat zou wat zijn als ze volgend jaar die nieuwe bijstelling op 1 april presenteren. Want het klinkt echt als een verlate 1 april grap dit.

Maar 1 ding weet ik wel, de bubbel knapte wederom voor mij, ooit leerde ik van mijn moeder dat de schijf van 5 een goede leidraad was voor een gezonder leven, anno 2026 leer ik dat er een dubbele agenda was, dat vermoedde ik altijd al wel, want via zulke adviezen kun je zoveel sturen, dat is gewoon griezelig, maar ze hadden het niet duidelijker kunnen bewijzen dan nu in 2026:

Red de wereld, eet vanaf nu nog maar 1 gehaktbal per week!!

Foto: Tacos Sirlion (Da's rundvlees!) en bier, Mexico.

Ik moet op zoek naar een tandarts

Sat, 11 Apr 2026 07:46:12 -0700

Een groot nadeel van een nomadisch leven is dat je nooit een vaste adresjes hebt waar je regelmatig naar toe gaan, zoals de kapper of een vertrouwde apotheek, of een tandarts.

Een huisarts zoals in Nederland is geen ding in het buitenland, je zoekt gewoon een arts die bij je kwaal past of je loopt een ziekenhuis in, of zoals in Mexico ga je naar een arts die bij de apotheek in zit of in de apotheek van de supermarkt. Een tandarts is eigenlijk hetzelfde verhaal, sta je in Nederland soms je halve leven ingeschreven bij dezelfde tandarts en kun je maar met moeite een tandarts vinden waar je terecht kunt, in de landen waar ik tot nog toe geweest ben kun je vaak gewoon binnenlopen, kijken of je het er prettig vindt en gaan zitten voor een behandeling. Of een afspraak maken als het druk is en een dagje later terug komen. Je bent ook klant, net als in de winkel en geen patiënt. Je hebt enorm veel inspraak in de behandeling en wat ze wel en niet doen. Uiteraard hangt daar een prijskaartje aan.

In de Filipijnen waren tandartsen niet zo ruim vertegenwoordigd als in Mexico, hier zwerft het van de tandartsen, vooral in de steden waar veel toeristen komen. Maar de tandartsen zijn wel allemaal heel modern en up to date. Althans, de meeste. Zo ging ik drie jaar geleden in Merida naar een tandarts die ik op het internet had uitgezocht en dat was een beetje een vergissing. IK verwarde de ene met de andere en kwam terrecht bij een niet zo schone zwaar verouderde vrouwelijke tandarts die maar met moeite een kies kon trekken. Daarbij had ze als irritante gewoonte te neuriën tijdens de behandeling en dat gaf mij als angstpatient met veel te veel fantasie constant het gevoel dat ik in een horror movie van Stephen King lag.

Al met al en 6 verdovingen later kwam het goed. Maar het was niet een tandarts waar ik nog een keer naar toe zou gaan.

En dat hoeft ook niet want ik reis weer verder.

En zo tandarts ik me, als dat kan door de wereld heen zeg maar.

Ik heb een probleem gebit, als kind moest ik van mijn moeder een beugeltje. Dus ik kreeg 1 van de allereerste beugeltjes die op de markt kwamen, een vreselijk ding wat mijn hele mond opvulde met plastic en scherpe ijzerdraden die al mijn tanden en kiezen hebben beschadigd. Ik was ook gezegend met een onder en boven beugel dus echt alles was bekrast na jaren met dat ding te hebben gelopen en mijn gehemelte was soms rauw van de wondjes.

Nadat de beugel verwijdert werd en ik achterbleef met een enorme overbeet en mijn hele kaakgewricht scheef stond, had ik geen "vooruitstekende" voortanden meer, als ik die al had, want ik zie daar niks van terug op foto's, maar heb ik nu een gebit wat nergens meer op elkaar aansluit en zwaar beschadigd is. Het grote asfalteren begon al snel.

Kies na kies werden gevuld met die lelijke zwarte vullingen, zelfs de achterkant van tanden. En toen witte vullingen hip werden ging alles eruit en werden het witte. Wel een verbetering, maar 9 van de 10 keer een wortelkanaalbehandeling omdat de vullingen steeds dieper kwamen te liggen.

Een Nederlandse tandarts zei ooit eens tegen mij toen ik na mijn verhuizing bij een nieuwe kwam: Nou daar valt ook geen eer meer aan te behalen, dat is net de A2, wat een asfalt. Dat was voor de witte vullingen.

En een Filipijnse tandarts zei ooit eens tegen mij: is het gebruikelijk in Nederland dat tandartsen lege wortelkanalen laten zitten om vulling uit te sparen? Want al je kiezen breken nu af daardoor! Dat had je tandarts kunnen voorkomen.

En bedankt Nederlandse zorg!!

Mijn gebit is een mijnenveld. Ik kan jaren nergens last van hebben en dan opeens vallen er links en rechts vullingen uit. En alles is dood. Alleen mijn voortanden zijn nog in staat te verbloemen wat er achter hangt en mist. Maar ook dat heeft een houdbaarheidsdatum want ik heb in drie tanden een vulling waarvan bij 1 bijna de hele tand vervangen is door een vulling.

In Mexico is de tandarts redelijk duur vind ik. Zeker als ik het vergelijk met de tandarts tarieven in de Filipijnen. Daarbij zijn ze hier zo vooruitstrevend dat het soms lastig is door de upsell-momenten heen te komen met je simpele wens: trek er maar uit.

Ze zien, vooral als ik mijn mond opentrek vooral geld. En dat is nu juist waar ik gebrek aan heb. Ik kan niet even alles laten vervangen door kronen. Dat is simpelweg geen optie. IK zou wel willen hoor, mijn droom: een algehele narcose (vanwege de angst) en dan wakker worden met een prachtig, niet al te wit, nieuw gebit, zonder pijn.

Maar helaas, dat zit er niet in. Dus ik hannes door met wat ik heb en niet heb en heb nu kiespijn. En ik moet weer zoeken naar een tandarts waar ik me op mijn gemak voel.

In Mexico is het hip om te besparen op deuren bij tandartspraktijken, je ligt soms zij aan zij met andere "klanten" lekker naar elkaars behandeling te luisteren. Ik trek dat niet. Ik word dan gillend gek van angst. Dus ik wil minstens een deur die mij afsluit van de rest van de praktijk. Daarnaast wil ik niet een nooit meer bijgeschoolde oude tandarts zoals in Merida die niet kan verdoven. Ik wil een frisse nieuwe mooie schone praktijk met een empathische tandarts. En niet één die heel zelfingenomen zegt als mijn altijd tranende ogen wat vocht verliezen dat ik me niet zo aan moet stellen en beter mijn tanden had moeten poetsen. Want ik poets mijn tanden goed, al jaren, elektrisch ook. En ik flos me wezenloos, daar waar ik er bij kan, want sommige kiezen staan zo strak tegen elkaar daar kan geen flosdraadje tussen. Dus behandel me niet als een debiel kind.

En ik wil een tandarts die niet in dollars rekent, want dat is duurder. En ik wil een tandarts waar ik niet voor een groot raam lig zodat elke voorbijganger het drama in mijn mond kan zien, en ik wil.......

Ik wil helemaal niet naar de tandarts, Ik wil dit negeren, en ik wil dat het gewoon vanzelf weggaat.

Met buikpijn staar ik op Google maps, en ik weet het niet. Ze beloven allemaal de hemel, en ik weet dat het voor mij een hel wordt.

Door een mislukte gehooroperatie ooit eens (toen ik nagenoeg doof was door otosclerose) waarbij een gehoorzenuw beschadigd werd hoor ik alles in mijn lijf 100x harder dan alles buiten mijn lijf. In zo'n stoel liggen met angst voor de tandarts en dan ook nog verdwalen in de herrie (echt hoor een tandarts behandeling klinkt alsof je in een gebouw staat waar verbouwd wordt!!) maakt dat ik grip kwijtraak op mijzelf, mijn emoties, mijn oriëntatie, ik stop gewoon met rationeel functioneren. En ik heb bij menig tandarts op vingers gebeten omdat ik mijn mond niet meer weet open te houden enzo. Ik verlam. Vandaar die droom van die narcose en wakker worden met een mooi probleemloos gebit.

Ik moet deze tandarts kiezen voor de resterende tijd van mijn leven, denk ik, want ik blijf hier wonen, en in Mexico doen ze wel aan patientregistratie in een praktijk, klantenbinding. En ik ben een goudmijn natuurlijk. Genoeg te beunen in die mond van mij.

Ik wil deze tandarts ook vragen om een offerte voor die verbouwing. Wat zijn mijn opties en wat kost dat allemaal. Dan kan ik sparen voor de toekomst die als een stoomtrein op mij af komt denderen, onvermijdelijk.

En dat allemaal omdat ik een beugeltje moest van mijn moeder........

Zucht.

Foto: Playa Delfines, Cancun, Quintana Roo, Mexico (en ik natuurlijk op de voorgrond)

En toen was het zomer

Thu, 09 Apr 2026 12:00:26 -0700

Het is overduidelijk dat de winter voorbij is in Baja California Sur. Hikt het noorden van het schiereiland nog wat na met een koufrontje links en rechts hier is het in 1 klap warm.

Diep in mijn hart vind ik het wel jammer, ik vond de winter wel lekker. De mooie dagtemperaturen van 25ºC en de kille nachten van 10-15ºC vielen wel goed bij mij. het voorjaar lijkt dit jaar overgeslagen te worden. En we duiken gelijk naar temperaturen van 35-40C overdag, vooral in de namiddag is het heet. Puur heet. En de nachten blijven hangen op zo'n 19-20ºC.

Gelukkig is ook de stroomsubsidie weer van toepassing, dus de aircon aan drukt je niet meteen richting het gevreesde DAC tarief bij CFE. Ik zal echt blij zijn als we straks een bende zonnepanelen hebben en niet meer afhankelijk zijn van de grillen van CFE. Het is een prima maatschappij, eigendom van de Staat, maar hun tariefhantering door het hele land heen is redelijk grillig en soms ronduit bizar. Wijken waar buitenlanders wonen hebben ene hoger tarief, steden in de binnenlanden hebben een ander tarief, per maand kan het tarief verschillen en per dagdeel, en dan zijn er wel en geen maanden met subsidie maar weer niet overal want sommige staten hebben altijd subsidie. Er is een agrarisch tarief, een grootverbruik tarief en een straftarief: DAC, als je daar in komt ben je de lul, dan betaal je een hogere prijs per kilowatt uur en je krijgt geen subsidie meer. En dat wordt pas opgeheven als je een totaal onbekend aantal maanden na lang zeuren hebt bewezen dat je wel netjes kunt omgaan met stroomverbruik.

Daarom heeft bijna elke Airbnb host in dit land een extra rekening voor het gebruik van de Aircon, want zit je eenmaal in het DAC tarief omdat je huurders 24/7 dat ding aan hebben dan is je verhuurbedrijf niet meer winstgevend. Geloof me.

Wij gaan straks voor privé gebruik naar zonnepanelen, voor de verhuur moeten we nog even kijken, dat is iets wat we niet echt terugverdienen tenzij we de huur kunnen verhogen. En ik betwijfel of het lukt om tegen een hogere huur te verhuren, de meeste Mexicanen zijn wel gewend aan zuinig omgaan met elektra.

Ik gooi in ieder geval elke dat als er wind is, alles tegen elkaar open. En dan woon ik eigenlijk in een grote partytent, want er kan veel open in dit huis, ramen, deuren, alles waar een hor voor zit gaat wijd open zodat het zo lang mogelijk koel blijft. Als de namiddag zon uren op de buitenmuur heeft staan bakken is die muur zo warm dat je de warmte er van af kunt voelen stralen in de avond, en dat maakt dat dit een heel heet oncomfortabel huis is.

Vandaar dat ik alles open zet. Dan blijft het zo lang mogelijk koel in huis.

Buiten zitten is alleen nog te doen als de zon weg is, of op plekken waar schaduw is. Je huid verbrand heel snel, ik heb op mijn voeten de riempjes van mijn sandalen al ingebakken staan bijvoorbeeld. En mijn neus is, ondanks een hoedje e n dus een schaduwrand een knapperig gebakken uitsteeksel.

Zomer dus, je hoort het aan de vogels, je merkt het aan de avondgeluiden, mensen zitten tot laat in de avond buiten, en je merkt het aan het toenemende stof en de tolvaneras, de kolomvormige stofstormen die zomaar kunnen ontstaan, ook midden in mijn zandstraat. En je merkt het aan de strakblauwe lucht, heeft de winter nog wel eens een wolkje of wat sluiers, in de zomer is het strak blauw, elke dag weer.

Tot het regenseizoen begint.

Foto: koeienschedel, Todos Santos, Baja California Sur, Mexico

Mijn telefoon en motorrijden

Tue, 07 Apr 2026 16:13:49 -0700

Mijn hele telefoon is ingericht op motorrijden. Voorheen had ik twee telefoons, 1 die exclusief voor op de motor was en als die dan gestolen werd of uit zijn mount viel dan was er geen man over boord en kon ik nog steeds mobiel bankieren enzo.

Maar nu, nu we een Mexicaans bestaan gaan oprichten was er opeens behoefte aan een aparte telefoon met een Mexicaans Google account zodat we "zakelijk" en privé gescheiden kunnen houden. Nou kan ik mijn zoon, de grootverdiener, een nieuwe telefoon laten kopen, maar waarom zou ik als ik nog een goede telefoon heb. Zijn navigatietelefoon was niet meer zo betrouwbaar. Hij viel uit, de touch was raar, teveel gehossebots op het stuur en keer op keer zeiknat regenen kan dat veroorzaken. Mijne had de twee afgelopen reizen beter overleefd. Dus ik gaf hem de mijne.

Het directe gevolg was dat ik nu mijn privé telefoon had ingericht voor motorrijden. Maar het is helemaal geen handige telefoon daarvoor. Hij is niet robuust genoeg, heeft rare quirks als hij in de mount zit, en het voegt van geen kanten. Daarbij, ik ken de omgeving hier op mijn duimpje, dus waarom zou ik nog een telefoon op het stuur willen voor navigatie?

Ik heb eigenlijk alleen mijn motorpapieren digitaal nodig. Maar de Sena app, de Osmand navigatie App, Open Streetmaps, en de muziek app die met de Sena verbindt, dat hoeft allemaal niet meer.

Ik besluit vandaag mijn telefoon maar eens opnieuw in te richten. Ik had er een apart scherm voor gemaakt en daar zit alles op, dus het scheelt ook een scherm. En opeens heb ik een heel andere telefoon.

Da's wel even wennen hoor, ik hou van simpel en minimalistisch, er zit bijvoorbeeld geen sociale media op mijn telefoon, en afgezien van de Uber app heb ik niet zoveel apps. Ik heb dus een heel kale telefoon. Eigenlijk is het voor mij meer een camera waarmee ik ook mobiel kan bankieren, want nu ik ook niet meer werk als coach is zelfs Whatsapp uitgestorven.

Saai hé?

Man mijn leven wordt straks zo saai, maar het wordt wel een heel tevreden leven.

Foto: San Luis RIo Colorado, Sonora, Mexico

Mijn straat is als een hondenkennel

Tue, 07 Apr 2026 08:38:20 -0700

Wat ik niet zal missen als ik straks verhuisd ben is het eeuwige geblaf van honden. Mijn straat is een soort van hondenkennel.

Je kunt de mensen die door de straat lopen helemaal volgen. Vanaf de twee Mexicaanse Pitbulls op de hoek totaan de 5 chihuahua's bij de overburen. Eén voor 1 beginnen ze allemaal te blaffen als er wat beweesgt in de straat. Totdat ze allemaal blaffen en ze houden dat vol lang totdat al dat spannends voorbij is. De ijscoman, de scharensliep, de mensen die WEL hun hond uitlaten, de waterman, de bezorgers, bij alles wat beweegt blaffen ze.

Uit verveling gok ik. Want de meeste zitten 365 dagen per jaar opgesloten in hun eigen stront achter een hek. Als ze geluk hebben worden de drollen en de pies elke dag weggespoten maar meestal maar 1x in de week. In een land waar de hondenkoekjes bar meer aanbod heeft dan de gebakswinkel voor mensen en waar honden in jurken lopen en overal mee naar binnen mogen en wat vol zit met verwende rot fifi's is het een triest aanblik.

Die 5 ratten aan de overkant ook, ze zijn zo klein, maar keffen de hele straat bij elkaar. En die trut-poedel die het boventerras deelt met 2 andere onooglijke scharminkels die geen knipjes in hun haar hebben en een tutu dragen, anders dan die poedel, vreselijk. En die herdershond die af en toe ontsnapt en die mijn zoon aanviel, ook zo'n rotbeest. Ik heb niks tegen honden, begrijp me goed, maar ik heb wel een mening over de honden in Mexico, die ondanks dat het land de bek vol heeft van dierenrechten en waar overal poepzakjes hangen en waterbakken staan, nog zoveel dierenleed is. En als je er wat van zegt krijg je een grote bek, want Brutus is een schatje en doet geen vlieg kwaad. Dat Brutus een puur asociale hond is die bij God niet weer wat er om de hoek van zijn afgebakende terrein ligt laat staan dat ie ooit zijn neus in de kont van een andere hond heeft gestoken zoals honden altijd doen, dat doet er niet toe. Hij krijgt de duurste brokken, en heeft een prachtig kapot gekauwd hondenhok, Brutus heeft het goed.

De buren hebben een Mexicaanse hond, zo'n typische hond die je overal ziet hier, lijkt op een pitbull maar dat is het niet, het zijn best leuke honden en meestal ook heel vriendelijk. Die blaft nooit, kwispelstaartend kijkt hij me na als ik langsloopt en als ik wat zeg kwispelstaart hij nog harder.

Maar hij en zijn eigenaar wandelen 3x per dag het natuurgebied aan het einde van de straat in, Negen van de tien keer heeft de man een bal mee. Soms sjouwt de hond een tak mee. Tot grote ergernis van alle die opgesloten beesten die bij god niet weten wat een tak is en zich het schuim op de bek blaffen als ze terug komen.

Zo'n hond heeft het goed, die is duidelijk in balans en gelukkig, de rest? De rest heeft letterlijk een hondenleven.

En ik? Ik woon in een grote kennel, vol bakkende hondendrollen en wandel langs carports en voortuinen die erger stinken dan een leeuwenverblijf in de dierentuin in de tropenzon.

En dan zijn er nog die honden die helemaal niks zien, die opgesloten zitten op achterplatjes, binnenplaatsjes en af gaan op het geluid van de straat of ze moeten blaffen of niet. Die doen ook vrolijk mee, maar daar kan ik geen mening over vormen want ik zie ze nooit. Mijn achterburen hebben zo'n hond. Hij zit de hele godganse dag opgesloten daar. Je hoort hem scharrelen, hijgen, rondlopen op het steen. En soms blaffen, gelukkig is dat geen keffer, maar iets genuanceerder in zijn volume.

Er is onlangs een nieuwe hond bijgekomen. Ergens, ik ben de tel kwijt dus ik heb geen idee aangezien de meeste huizen drie of meer honden hebben. Maar deze hond jankt, bij de luidspreker van de Elotes verkoper, bij de Tamals-verkoper, bij het liedje van de waterman en de gasauto. En bij elke andere gelegenheid warvan hij denkt: ik doe een deuntje mee. Eén van de kut keffertjes aan de overkant is leergierig, die jankt nu ook. Gezellig samen in koor in de toch al lawaaiige samenleving van een gemiddelde Mexicaanse straat.

Want had ik het al gehad over mijn overbuurman met zijn nieuwe auto? Man, die heeft me toch een mooie stereoinstallatie in gebouwd. De hele buurt mag het weten want soms wel 3x op een dag staat de nieuwe pick-up daar met beide deuren open, terwijl mijn hele huis schudt op zijn fundering en vibreert van de basboxen. Oh, god ik hoop zo dat hij zijn afbetaling deze maand vergeet en dat het ding in beslag genomen wordt.

En de honden? Die janken gezellig mee, maar dat hoor je dan weer niet omdat zijn volume harder is dan menig concert in een stadion.